Short Blog

การถูกมองเห็น คือ จุดเริ่มต้นของการเยียวยา มุมมอง Trauma-Informed Yoga การที่มีใครสักคน “เป็นพยานต่อประสบการณ์ชีวิตของเรา” ไม่รีบแก้ ไม่ตัดสินไม่พยายามทำให้มันหายเร็วๆแค่เห็นจริงๆ ว่าเรากำลังรู้สึกอะไรอยู่ ในมุมของ Trauma-Informed Yogaสิ่งนี้สำคัญมาก เพราะบาดแผลหลายแบบไม่ใช่แค่ความเจ็บแต่คือ..ความเจ็บที่ไม่มีใครเห็น เมื่อมีใครสักคนที่อยู่ตรงนั้นรับรู้ประสบการณ์ของเราทั้งความกลัว ความโดดเดี่ยวความทุ่มเท ความพยายามคุณค่าที่เรายึดถือเส้นทางที่เราผ่านมารวมถึงสิ่งที่ร่างกายต้องแบกไว้ “โดยไม่ตัดสิน” การถูก “เห็น” แบบนี้สำหรับร่างกายและระบบประสาทแปลว่า.. ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้และเมื่อร่างกายรู้สึกว่ามันไม่ต้องปกป้องตัวเองตลอดเวลามันจึงเริ่มผ่อนคลายลงได้ บางครั้ง สำหรับร่างกายมนุษย์การถูกเห็น ก็คือจุดเริ่มต้นของการเยียวยาแล้ว เพราะลึกที่สุดแล้ว การเยียวยาที่แท้จริงไม่ใช่การถูกแก้ไขแต่คือพื้นที่ที่ แค่การมีอยู่ของเรา.. เพียงพอแล้วNot fixing. Just being. และถ้าวันนี้ ยังไม่มีใครเป็นพื้นที่นั้นให้บางที มันอาจเริ่มจากการอยู่กับตัวเองก่อนและถ้ามันยากเกินไป การมีใครสักคนร่วมเป็นพยานต่อประสบการณ์ของเราก็ช่วยให้ร่างกาย ไม่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว🌿คุณไม่ต้องอยู่คนเดียวหรอกนะI see you…👉 www.yogadeeego.com🌈 @yogadeego💛 deEgo Embodiment YOGA – ดีอีโก้ โยคะฟังร่างกาย โยคะอ่อนโยนเพื่อร่างกายและระบบประสาท

❌ ความเข้าใจผิด เกี่ยวกับ “การเยียวยา” มุมมอง Trauma-Informed Yoga 1.❌การเยียวยา = ต้องสงบขึ้นเรามักเข้าใจว่า Silence = Healing ซึ่งไม่จริงเสมอไป ในความเป็นจริงของระบบประสาท การฟื้นตัวไม่เป็นเส้นตรง สำหรับบางคน “นิ่ง” อาจคือการกดข่ม ไม่ใช่การเยียวยา การเยียวยาจริง อาจดูเหมือน รู้สึกไวขึ้น รู้สึกมากขึ้น อารมณ์แกว่ง หรือเหมือนถอยหลัง สิ่งเหล่านี้ไม่ได้แปลว่าเราพลาด แต่เป็นสัญญาณว่า ระบบประสาทเริ่มขยับออกจากโหมดปิดตัว (freeze)✨ deEgo: การเยียวยาไม่ใช่เส้นตรงของความสงบ แต่คือการเพิ่ม “ความยืดหยุ่นของระบบประสาท” 2.❌อะไรที่ได้ผลกับคนอื่น ต้องได้ผลกับเราความจริงคือ ระบบประสาทแต่ละคน “ตั้งต้นไม่เหมือนกัน” แม้อาการหรือประสบการณ์จะคล้ายกัน วิธีเดียวกันอาจทำให้ คนหนึ่งผ่อนคลาย แต่อีกคนตึง หรือ shut down และไม่ได้แปลว่าใครอ่อนแอ หรือพยายามไม่พอ✨ deEgo: การเยียวยาเป็นเรื่องเฉพาะตัว ไม่มีสูตรสำเร็จ อ่านต่อ

ความแข็งแรงที่แลกมากับการฝืนร่างกายคือรูปแบบหนึ่งของการทอดทิ้งตัวเอง.หลายคนตั้งเป้าหมายฝึกโยคะเพื่อให้สุขภาพแข็งแรง แต่ความแข็งแรงที่โยคะมอบให้ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่คือความสามารถของจิตในการเห็นความจริงของร่างกายในปัจจุบันขณะและความสามารถของใจในการอยู่กับประสบการณ์ของตัวเองอย่างปลอดภัย โยคะไม่ได้ฝึกแค่กล้ามเนื้อยืดแขน ก้มตัว หรือดัดตนแต่ทุกขณะบนเสื่อ (และนอกเสื่อ)เรากำลังสร้างความสัมพันธ์กับร่างกายและระบบประสาท เวลาเจอความจริงที่ไม่ชอบเจอความตึงของร่างกายความเหนื่อยล้าทางจิตใจทำท่าไม่ได้ หรือมีเสียงในหัวที่เปรียบเทียบตัวเองกับเสื่อข้างๆ หรือกับครู เราจะอยู่กับตัวเองยังไงโดยไม่ฝืน ไม่บังคับและไม่ทอดทิ้งตัวเอง ก้อยชวนมาสังเกตกันหลายครั้ง “ความพยายาม”ไม่ได้มาในรูปแบบการออกแรงหรือทุ่มสุดตัวแต่มาในรูปแบบของการกลั้นหายใจการฝืนค้าง เกร็งลมหายใจสั้นลง ตัวเริ่มสั่นหรือมีความคิดแว้บขึ้นมาว่า“อดทนอีกนิด ฝืนต่ออีกนิด” นี่คือเสียงเก่ารูปแบบการเอาตัวรอดของระบบประสาทที่หลายคนใช้ชีวิตอยู่มานานโดยไม่รู้ตัว การใช้ชีวิตที่ต้อง “พยายามเกินไป”กลายเป็นเรื่องที่ “ต้องทำ”กลายเป็นเรื่อง “ปกติ”เพราะประสบการณ์เคยสอนเคยชิน หรือเคยรอดกับการผลักดัน อดทน บังคับและควบคุมตัวเอง เคยลองหยุดและสังเกตไหมว่าการใช้ชีวิตรูปแบบนั้นร่างกายกำลังส่งสัญญาณอะไรอยู่? อาการทางกายคือข้อมูลที่ซื่อสัตย์ที่สุดเผลอกลั้นหายใจ ตึงอก แน่นปวดหัว ขมับ คอ บ่า ไหล่ หลัง ฯลฯ และคำถามไม่ใช่ว่า เราผิดปกติไหม?หรือข้ามไปที่จะแก้ไข รักษาตัวเองอย่างไร?แต่คือ เราตอบสนองร่างกายอย่างไร?มองเป็นข้อมูล หรือเป็นอาการที่ต้องรีบกำจัด หรือจัดการ? ในมุมกายภาพกล้ามเนื้อที่ไม่เคยถูกใช้งานเมื่อเริ่มถูกกระตุ้น ช่วงแรกอาจสั่น อ่อนแรง หรือยังไม่ตอบสนองและนั่นไม่ใช่ความล้มเหลวแต่มันคือจุดเริ่มต้นของการฟื้นฟูการเห็น การทำความรู้จักมัดกล้ามเนื้อ จิตใจก็เช่นกันส่วนที่เคยถูกกด ถูกเร่งถูกบังคับ หรือถูกคาดหวังจะไม่แข็งแรงจากคำสอน ตรรกะเหตุผลความเข้าใจ หรือคำอธิบายผ่านหัว อ่านต่อ