Short Blog
ความแข็งแรงที่แลกมากับการฝืนร่างกายคือรูปแบบหนึ่งของการทอดทิ้งตัวเอง.หลายคนตั้งเป้าหมายฝึกโยคะเพื่อให้สุขภาพแข็งแรง แต่ความแข็งแรงที่โยคะมอบให้ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่คือความสามารถของจิตในการเห็นความจริงของร่างกายในปัจจุบันขณะและความสามารถของใจในการอยู่กับประสบการณ์ของตัวเองอย่างปลอดภัย โยคะไม่ได้ฝึกแค่กล้ามเนื้อยืดแขน ก้มตัว หรือดัดตนแต่ทุกขณะบนเสื่อ (และนอกเสื่อ)เรากำลังสร้างความสัมพันธ์กับร่างกายและระบบประสาท เวลาเจอความจริงที่ไม่ชอบเจอความตึงของร่างกายความเหนื่อยล้าทางจิตใจทำท่าไม่ได้ หรือมีเสียงในหัวที่เปรียบเทียบตัวเองกับเสื่อข้างๆ หรือกับครู เราจะอยู่กับตัวเองยังไงโดยไม่ฝืน ไม่บังคับและไม่ทอดทิ้งตัวเอง ก้อยชวนมาสังเกตกันหลายครั้ง “ความพยายาม”ไม่ได้มาในรูปแบบการออกแรงหรือทุ่มสุดตัวแต่มาในรูปแบบของการกลั้นหายใจการฝืนค้าง เกร็งลมหายใจสั้นลง ตัวเริ่มสั่นหรือมีความคิดแว้บขึ้นมาว่า“อดทนอีกนิด ฝืนต่ออีกนิด” นี่คือเสียงเก่ารูปแบบการเอาตัวรอดของระบบประสาทที่หลายคนใช้ชีวิตอยู่มานานโดยไม่รู้ตัว การใช้ชีวิตที่ต้อง “พยายามเกินไป”กลายเป็นเรื่องที่ “ต้องทำ”กลายเป็นเรื่อง “ปกติ”เพราะประสบการณ์เคยสอนเคยชิน หรือเคยรอดกับการผลักดัน อดทน บังคับและควบคุมตัวเอง เคยลองหยุดและสังเกตไหมว่าการใช้ชีวิตรูปแบบนั้นร่างกายกำลังส่งสัญญาณอะไรอยู่? อาการทางกายคือข้อมูลที่ซื่อสัตย์ที่สุดเผลอกลั้นหายใจ ตึงอก แน่นปวดหัว ขมับ คอ บ่า ไหล่ หลัง ฯลฯ และคำถามไม่ใช่ว่า อ่านต่อ